УМЕТНЇК ПО ВОКАЦИЇ

(Ґу 65-рочнїци од народзеня Силвестера Д. Макая)

Биоґрафиї ше пишу з нагоди, та и тота можлїва биоґрафия Силвестера Д. Макая, у котрей би основни податки були тоти ­ народзени є пред 65 роками, 29. марца 1941. року. За тот податок треба преширенє ­ народзени є у хотаре велького руского валала, Коцура, на салашу такволаней Ступи, бо то факт котри останє значни у його творчей биоґрафиї. Так ше по обисцох, та и салашох у тим чаше народзели и ховали велї руски дзеци, родичох парастох чия вязаносц за жем ше и на таки способ потвердзовала. Теди ше осемкилометерова далєкосц салаша од валала нє похопйовала як сущне препреченє же би єден хлапец успишно ходзел до валалскей школи, вецей пешо як на даякей тедичасовей превозки, до школи у хторей закончел образовну основу же би на токарске ремесло пошол до Вербасу. Кед го виучел, похопел же його поволанка цошка инше. Нагода припатрац ше и буц “при руки” скулпторови Евґенийови Кочишови занавше охабела шлїд на його животним опредзельованю. По тим шлїду пошол до Приштини, дзе закончел Висшу педаґоґийну школу за подобового наставнїка, цо успишно робел у коцурскей Основней школи “Братство-єдинство” аж по свойо пензионованє. Кед ше пове же робел успишно, то у Макайовим случаю анї кус нє флоскула за биоґрафию, то факт котри потвердзую арґументи. Достал за свою педаґоґийну роботу три награди Центра за подобове воспитанє дзецох и младежи Войводини, три награди достал и од Воздухоплївного союзу Войводини, а єдну од Воздухоплївного союзу Югославиї, понеже його школяре на кон-курсох тих орґанизацийох одношели поряднє найвисши награди. Приял и єдно з найвисших припознаньох за педаґоґийну роботу яке ше могло достац за ширенє подобовей култури при младих ­ “Партизански учитель”. У чаше його роботи у коцурскей школи до “Пионирскей заградки” сциговали найгрубши коверти з подобовима роботами дзецох за рочни конкурс, а роботи часто нє мали одвитуюцу конкуренцию у тих цо сциговали з других местох.

Алє, то ище нє конєц його потерашнєй творчей биоґрафиї. Потераз нє спомнуте же вон и член Здруженя писательох Войводини, бо є автор трох кнїжкох ­ двох у котрих обявел и сам илустровал свою поезию за дзеци: "Пироги о три роги" ("Руске слово", Нови Сад, 1984) и “Ей, тота школа” (“Руске слово”, Нови Сад, 2003), и єдней у котрей ошпивал свою любов ґу простору у котрим є народзени и у котрим жил практично шицки 65 роки свойого живота, з насловом “Одняти од Ступи” (Народна библиотека “Данило Киш”, Вербас, 1997).

Таки широки анґажман нє мож було нє замерковац, та му додзелєна и Октоберска награда општини Вербас.

О Силвестерови Макайови як писательови, у "Историї рускей литератури" Юлияна Тамаша пише: "Силвестер Д. Макаї (...) пише поезию як часц потреби свойого уметнїцкого єства. У кнїжки писньох за найменши дзеци Пироги о три роги повторює познати поетики з традициї дзецинскей рускей поезиї, а новосц то апотеоза єдзеньох ­ и то старих руских ­ так же практично функция Макайовей дзецинскей поезиї може буц змоцньованє апетиту при руских дзецох. У остатнї час пише такволану поезию за старших и витворює интересантну синтезу його особней людскей перспективи и живота Руснацох у прешлосци, окреме у прешлосци Коцура, виражену з такволаним обєктивним корелативом поетичних сликох. То обецує и тирвацши поетични резултати С. Д. Макая."