Прешло уж 45 роки як Штефан Гудак (Миклошевци, 6. януар 1931) обявел першу писню и першу литературну критику (1960). Теди уж нє бул у початнїцких рокох, бо вошол до трицетого, теди кед други уж за собу маю и даскельо написани кнїжки. Як кед би сцел надополнїц тото заоставанє, по принципу пошвидшаного континуитету литератури, у якей є и сам од теди нєпреривно пише шицки файти литературних роботох. Нєшка за нїм дїло котре нє мож заобисц анї у найселективнєйшим виборе рускей литератури.

Поправдзе, Штефан Гудак обявел пейц кнїжки: першу у коавторстве з Михайлом Ковачом, "Гриц Бандурик", роман, 1972. року, вец збирку приповедкох позбераних у скромно менованей кнїжки "Приповедки", 1976, потим "Шлїдом голуба по нєбе", роман за младих, 1987, "Вини и зради", приповедки, 1998, а 2003. року обявел збирку приповедкох по сербски " Krivice i izdaje ". Друковани му и два драми: “У шлєпей улїчки”, 1971. и “Михал Кухар”, 1976. року, а на радию пейц: “Чловек котри страцел амрел”, “Букет ружох за панї Изабелу”, 1985, “Тото ти мнє поведз”, 1988, “Драга до вичносци”, 1992. и “Троєщина”, 1996. року. Вибрал и преложел кнїжку творох Ивана Цанкара, 1978, позберал и пририхтал за обявйованє твори Осифа Костелника, 1981, и направел Антолоґию малей прози Руснацох и Українцох “Крижни драги”, 1990. року. Участвовал у пририхтованю трох томох Лексикона писательох Югославиї (гевтей велькей, дзе мал одреднїци о руских писательох), за “Историю рускей литератури” др Юлияна Тамаша пририхтал биоґрафски и библиоґрафски податки (1997. року), а заступени є у антолоґийних виданьох “Слунечни роки”, 1969, по руски, “Глїбока бразда”, 1975, по сербски, “Там, коло Дунаю”, 1976, по українски, “Шлїд часу”, 1978, по словацки и “Розходи у ровнїни”, 1981, по румунски.

У тей своєй штерацецпейцрочней роботи надоставал и припознаня: Бронзову плакету општини Вуковар, 1987, Златну значку КПЗ Сербиї, 1987, Искри култури, награду СИЗ култури Войводини, 1990, а за литературу достал другу награду за приповедку 1960. року, трецу награду за драму 1971. року, другу награду за роман 1973. року и, конєчно, награду за найлєпшу кнїжку у трирочним периодзе ­ на конкурсох "Руского слова".

"Штефан Гудак (1931) зявел ше у рускей литератури релативно позно, на початку шейдзешатих рокох”, пише др Юлиян Тамаш о Гудакови у “Историї рускей литератури” з 1997. року (бок 223). “Медзитим, вон од початку нє початнїк. Чувствуюци уровень своїх творчих можлївосцох за цали час намага ше же би преширел репертоар поступкох оформйованя и шлїдзи за цо розконареншима мотивами приповедкох и драмох. Пре рижнородносц поступкох оформйованя и мотивских кругох Гудакову поетику приповедки найчежше привесц на заєднїцку основу. З обсервациями Гудак залапює векшину животних ситуацийох у хторих ше чловек може найсц у миру и войни, на валалє и у варошу, у фамилиї и осамени. Сам приповедацки материял детерминує поступки оформйованя, сижейни конструкциї и оформйованє подобох. Гудак нє сцека од модерних поступкох оформйованя. То у першим шоре технїка цеку свидомосци. Гудак ма розуменє за цми бок моралу своїх подобох. Зоз тим здобува довириє читачох. Читаче маю пред собу писателя котри толкує моц и слабосц, добре и зле, шветлосц и цмоту у чловекови. Окрем того, Гудаково приповедки ше нє вичерпюю у єдним пасме значеньох. Психосоциялна мотивация подобох вяже го за поетику реалистичней приповедки. Сама технїка цеку свидомосци зоз инсистованьом на ламаню у души подобох, указує же тота система нє єднонапрямна, каузална, алє же зоднука нєй нє мож занєдзбац и метафизичну димензию иснованя и унапрямованя долї. Условене то и зоз фактом же Гудак часто спатра моц пориву у опредзельованю справованя и мотивациї подобох. Тот физиолоґийни стилски комплекс находзиме и у прози М. М. Кочиша, О. Е. Кочиша и Дю. Латяка."