У коцурскей церкви Успения Пресвятей Богородици, 16. мая 1954. року, клєчал у олтаре з опартим чолом на пристолє домашнї син Кирил Планчак. Владика Гавриїл Букатко положел свойо руки на його главу и зоз возбудзеним гласом вигварял молитву "Благодать Божа...", а вец и слова: "Поставляєтся диякон Кирил во пресвитери..." Облєкли го до священїцких ризох, дали до рук чашу и дискос, а священїки и народ три раз одшпивали "Аксиос!" – "Достойни є"! Так закончела перша трецина його живота, а почали други два трецини його живота. Жертву рихтаня за живот заменєли нови и векши: служеня, церпеня, хорованя...

Кирил бул перше дзецко Єфрема Планчака и Феброни нар. Колєсар. Народзел ше 26. фебруара 1927. року у Коцуре. Ту закончел основну школу. Осемрочне ґимназийне школованє започал у Доминиканскей ґимназиї у Болу на острове Брачу, а предлужел у Ужгородзе, Новим Садзе и матуровал у Вербаше. Медзитим, тото школованє було претаргнуте пре войну, и Кирил, под конєц войни, школярски шмати заменєл зоз вояцку униформу. А кед ше война закончела, предлужел ше школовац.

После матури нє було дилеми. Гоч у нєвигодних часох за Церкву, священїкох и шицких тих цо жили по законє Божим и тото нє скривали, Кирил идзе там дзе го Бог вола – до богословскей семинариї у Заґребе. Ту ше уписує на Римокатолїцки богословски факултет и почина шейсцрочни студиї, а у семинариї священїцка формация. Ту почало служенє Богу, през молитву, богослуженя, ученє, шпиванє...

Женїдба зоз Меланию (Аранку) Канюх, учительку у Новим Орахове, була, мож повесц – провиденциялна. Нове Орахово – нове руске населєнє, було без священїка и без нашей церкви. Закончени богослов Кирил одходзи зоз супругу до Орахова и после пошвецаня за священїка, 15. юния 1954. року меновани є за управителя новооснованей грекокатолїцкей парохиї у Новим Орахове. Спочатку бивали у школским квартелю, потим як подквартельоше, кед о. Кирил почина будовац хижу, нїби за себе, а поправдзе парохиялни дом у котрим єдна простория ушорена як каплїца, котра длугши час служела як єдине место за богослуженя. Вельо того зробел паноцец Кирил зоз свїма власнима руками. Сам и муровал.

Од 1. септембра 1961. року по 1968. рок о. Кирил Планчак службує у Руским Керестуре як други парох. Так ше, пре одредзени причини, волал капелан у Керестуре. Оталь преходзи за пароха до Петровцох.

Седемнац роки службованя у Петровцох були плодни роки. Панїматка робела у школи, штири їх дзивки почали свойо школованє на стреднїх и високих школох же би на концу шицки штири здобули академске образованє. Паноцец нє сановал свойо моци: обновел церкву звонка и знука, ґенерално обновел парохиялни дом, дал преляц у Австриї пукнути дзвон и електрификовал дзвони. Зоз дозволу владики Славомира Микловша 1985. року одходзи зоз Петровцох до Нємецкей и постава парох у Нирнберґу.

Нє лєгко буц душпастир у дияспори: вирнїки розшати на вельким просторе, вше у авту, алє о. Кирил дожиє радосц полней розшпиваней церкви. У Нємецкей обслуговал три парохиї: у Нирнберґу, Амберґу и Бамберґу. Под час службованя у Нємецкей паноцец Планчак достал з Риму биритуализем, же би могол служиц и римокатолїцку Службу Божу на нємецким язику, бо хибели священїки.

З нагоди 50-рочнїци священства, владика кир Георгий Джуджар 2004. року меновал о. Кирила Планчака за хрестоносного протопрезвитера.

Умар у Руским Керестуре 10. януара 2007. року, дзе є и поховани 11. януара на керестурским теметове.