До шора пионирох нашей литературней творчосци после Другей шветовей войни спада и Владимир – Владо Костелник, дакедишнї школяр першей ґенерациї школярох першей рускей ґимназиї, котра основана 1945. року у Руским Керестуре. Праве тот факт бул одлучуюци у вибору животней драги котру себе Костелник вибрал. А тота драга була и чежка и церньовита, бо ше на нєй мушел з вельо прелятого зною бориц за свойо место под слунком.

Владимир (так є кресцени) – Владо Костелник ше народзел 9. октобра 1930. року у Петровцох при Вуковаре (Горватска) у худобней селянскей фамилиї. Родичи му робели на маєтку велькомаєтнїка Гидеґкутия. Владо бул найстарши спомедзи їх троїх дзецох, брата и шестри. Шейсц класи основней школи закончел у своїм валалє и уж як тринацрочни леґиньчок, обдаровани з очевидну природну интелиґенцию, почал робиц як општински писар у Петровцох 1943. року. Алє тоту його службу прервала Друга шветова война.

Док ище було чуц штрельбу дзелох у Славониї, у фебруаре 1945. року у Руским Керестуре почала з роботу Нїзша мишана ґимназия з руским наставним язиком. Була то єдинствена нагода же би Владо Костелник предлужел свойо школованє. Ту и закончел нїзшу ґимназию з малу матуру (1945-1947). Уж под час школованя замерковани його природни талант за писанє. А праве у тим чаше його оцец на нєрозяшнєни способ страцел живот и од теди ше Владо сам мушел старац о своєй еґзистенциї. Так почал уж попри школованю и робиц у Редакциї новинох „Руске слово”, дзе у школским 1948/1949. року постал и редактор дзецинского часопису „Пионирска заградка” , котри по теди ушорйовали перше Штефан Чакан, а потим Дюра Варґа, алє у його пририхтованю од самого початку (од першого числа котре вишло у юнию 1947. року) участвовал и Владо Костелник. У медзичаше закончел и шейсцмешачни новинарски курс.

Концом 1949. року Владо Костелник ше враца до свойого завичаю, дзе спочатку роби як службенїк у вуковарским Срезким одбору, алє пошвидко преходзи до Редакциї новинох „Ґлас Славониє" (1950) и од того часу новинарство постава його стаємна професия. Як новинар од того часу по одход до пензиї робел у осем редакцийох як новинар або и главни и одвичательни редактор. Єдна з тих редакцийох була и Редакция „Руского слова", дзе ше 1964. року врацел, алє уж о пол рока ше знова преселєл до Вуковару, алє сотруднїцтво з НВП „Руске слово" нє претаргнул. Велї роки його написи обявйовани у наших новинох як вонкашнього сотруднїка, а литературни його твори друковани у Народних календарох и часопису „Шветлосц".

Литературни твори на горватскосербским язику почал писац ище як штернацрочни хлапчиско. Теди вєдно зоз своїм пайташом, познєйшим познатим горватским ґлумцом Крешом Зидаричом, написали першу приповедку и обявена им є у тедишнїх новинох „Хрватске новине" (1944), цо виходзели у Осиєку. На тим язику по 1965. рок обявел штири кнїжки (Новеле, Црвени каранфил, Праскозорйе, Бисерне стазе и Земљо мойа). По руски обявел три кнїжки (Жеми моя, Бисерни дражки и Под червену заставу – хронїку о участвованю югославянских Руснацох и Українцох у Народноошлєбодительней войни Югославиї), а заступени є и у вецей антолоґийох рускей прози, обявених на руским, сербским, словацким, українским и румунским язику. Вельке число його прозних творох обявене у рускей периодики, медзи котрима и даскельо драми.

Треба окреме визначиц дїялносц Влади Костелника на дружтвеним планє, бо вон єден з иницияторох снованя Союзу Русинох и Українцох Горватскей и перши його предсидатель. У пририхтуюцей фази снованя зношел найвекшу терху и нєоправдану критику процивнїкох тей инициятиви, котра му принєсла велї нєприємносци на професийним планє. На щесце, удало ше му надвладац шицко тото и привесц инициятиву до дїла. Автор є и обсяжней и документованей моноґрафиї з нагоди 30 рокох дїялносци того Союзу. Снователь є и перши главни и одвичательни редактор часопису „Нова думка”, орґана Союзу Русинох и Українцох Горватскей, котри и нєшка виходзи. У тим часопису Владо Костелник обявел велї написи капиталного значеня, а и позберал коло нього вельке число сотруднїкох з обласци науки як зоз жеми так и зоз иножемства.

Нєшка Владо Костелник як пензионер жиє у Руским Керестуре, алє є у цесним контакту з рускима културнима дїячами цо робя у рамикох Союзу Русинох и Українцох Горватскей, дзе ше му указує вельке почитованє и подзековносц за шицко тото цо там зробел под час свойого творчого вику.

Алє, Владо ище нє престал зоз творчу роботу. З часу на час и у нєшкайшим чаше, у осмей децениї живота, дацо можеме з його творчосци пречитац у нашей периодики. Най би так було и надалєй!

Дюра Латяк