А „тополї керестурски" зоз своїм ростом провадзели велї ґенерациї Керестурцох, були шведкове їх вирастаня до школярох, леґиньох и дзивкох, їх перших цилункох, любови, радосцох їх ступаньох до малженствох, перших породох, щесцох и нєшесцох. Вони – тополї нєми шведкове подїйох керестурских, чуваре велїх тайнох.

Паметам же у ґрупи котра викоповала младнїки билей тополї на Тестери були Василь Мудри, Мелания Бильня, Михайло Горняк, познєйше заняти у дипломатичней служби. Иншак, Василь єден зоз ридких „акцияшох". Уж 1947. року, як школяр учительскей школи участвує на роботней акциї вибудови гайзибанскей драги Шамац – Сараєво (1948), будує з ремеселнїками Дом култури у Дюрдьове (1949), участвує на вибудови Нового Беоґраду – Студентски дом.

Василь Мудри, тото сом вельо познєйше дознал, народзени у Дюрдьове 12. марца 1930. року од оца Данила (1907–1974) и мацери Мариї, народзеней Полдруги ( 1906–1993). Василь бул старши брат шестри Наталиї (1936). Основну школу закончел у родним месце (1937–1943), два класи гражданскей школи у Новим Садзе (1943–1944), а трецу и штварту класу нїзшей ґимназиї у Руским Керестуре (1945–1946).

Ту нам ше драги з Васильом розишли. Вон ше уписал до учительскей школи у Сримских Карловцох, а я ше уписал тиж до учительскей школи, алє у Осиєку. Василь закончел учительску школу (1946–1950) и такой достал роботу у Редакциї новинох „Руске слово" у Руским Керестуре як новинар и редактор дзецинского часопису „Пионирска заградка" (1950–1952). Потим преходзи на роботу до Основней школи у Дюрдьове дзе преподава руски язик (1953–1955). Вец знова преходзи на роботу до „Руского слова" у Руским Керестуре.

Дзешка у тим периодзе нам ше драги знова сходза. По законченей учительскей школи и блуканя по Босней, як учитель и управитель школи, и потим як сом „одслужел цара", я ше нашол у Петровцох (Срим), и розуми ше, такой сом ше уключел до роботи у култури. Источасно сом урядови дописователь „Руского слова" зоз Петровцох, новинох у котрих роби Василь Мудри (1955–1960).

Василь Мудри ступа до малженсва зоз учительку Меланию, народзену Планчак (Руски Керестур, 1933), а потим ше селї зоз фамилию до Сриму, дзе перше робел як учитель у Дзецинским (покраїнским) шпиталю за ТБЦ на Принциповцу, а потим як наставнїк русийского и руского язика у Основней школи „Йован Йованович Змай" у Соту (1962–1981), дзе штири роки бул и директор школи. Од 1981. року по одход до пензиї 1991. року робел у Основней школи „Сримски фронт" у Шидзе як наставнїк русийского язика. У медзичаше Василь позарядово закончел Висшу педаґоґийну школу (русийски язик) у Шабцу и створел фамилию; ма дзивку Меланию (1958) и сина Бориса (1965).

Зоз преходом до Сриму Василь интензивно сотрудзує зоз сримскима културнима роботнїками Владимиром Костелником и културнима роботнїками котри позберани коло културно-просвитних и културно-уметнїцких асоцияцийох рускей народносци у Сриме (Шид, Петровци, Миклошевци, Вуковар и др.). Тота вяза ше одвива на вецей уровньох; найвиразнєйша є на планє културно-уметнїцкей творчей литературней дїялносци, познєйше и на планє видавательней дїялносци на тим подручу.

Васильова биоґрафия би нє була подполна кед би ше нє спомла його литературно-творча дїялносц. Вон ище 21. децембра 1945. року обявел свою першу писню под назву Нашей ґимназиї и през цали час пише писнї за дзеци и за старших, а познєйше пише и литературни прикази и школски учебнїки. Писнї му обявйовани и на сербским, словацким, мадярским, румунским, македонским и українским язику. Обявени му коло 300 писнї за дзеци и вецей як 70 за одроснутих.

Зоз приходом на простор Сриму, Василь ше приключує сримским писательом Митрови Надьови, Владимирови Костелникови, Любки Фалцовей, Силвестерови Ердельови, Ани Гаргаї-Папандришовей и другим, медзи котрима ше нашол и я, як початнїк. (Я теди, 50-тих рокох, ище вше себе глєдал медзи красним словом, музику и подобову уметносцу.)

Можем повесц же Василь Мудри єден зоз орґанизаторох асоцияциї „Сримски писателє" котра мала значну улогу у тедишнєй борби рускей интелиґенциї за орґанизованє руских институцийох як цо то врацанє бешедней програми на Радио Нови Сад, формованє Союзу Русинох и Українцох Горватскей, пробованє же би ше таки Союз орґанизовал и у СР Сербиї, орґанизованє подобней асоцияциї у СР Босни и Герцеґовини. Замеркована и його активносц на планє роботи зоз младима шпивачами, рецитаторами, потим у видавательней дїялносци Союзу Русинох и Українцох СР Горватскей. Бул лектор часописа „Нова думка" од його 1. числа (1971), та по 89. число (1989) и у повойновим чаше у Горватскей од 2001. по 2004. рок.

Кед врацим колєсо назад до другей половки ХХ вику и пробуєм ше здогаднуц своїх сучаснїкох, вец нє можем нє здогаднуц ше на два особи. То Витомир Бодянєц, нїзки, худи хлоп, повед биш слабучки чловек! Кед там, чи кед роби, а чи кед дискутує, лєбо виноши свойо становиско – прави огень. Доставаш упечаток же вискочи зоз власних панталонох!!!... Таки исти бул Василь Мудри!

Бул сом уж у Новим Садзе, понеже ми Шувар зоз формованьом своїх основних школох, воланих „шуварици", розформовал Основну школу у Петровцох. Робел сом у Рускей редакциї Радио Нового Саду. И так пред Фестивалом култури „Червена ружа" сцигнє ми до Радия писмо од Василя: „Придз до Бикичу, знєєш себе дацо за ,Панораму’ и отримаме пробу зоз моїма шпивачами!... Нє забудз, школяре Це буду чекац на 11.00 годзин после настави!” Шеднєм до авта, вежнєм зоз собу маґнетофон и гармонику, и гайд’ до Бикичу. Дзеци споза школи у брегу, оганяю ше. Василь верестує же чом пожнїм. Медзи Илоком и Паланку ище нє бул мост, превожела скела и путнїкох и авта, та ти потраф кеди скела на илоцким, а кеди на паланацким боку. Но, шедаме такой и даваме ше до роботи. Я шедзим на гокедли на пажици споза будинка Основней школи у Бикичу, предо мну шпивачка, а Васа споза мнє дириґує. Маха оштро а широко з руками, шпива, а занєшени зоз дириґованьом, кеди нєкеди, ме дорве по ухох и по глави.

А Васа и автор велїх текстох на котри композиторе компоную музику. На його тексти компоновали композиторе: Онуфрий Тимко, Юрий Цимбора, Маґдалена Горнякова, Витомир Бодянєц, Яким Сивч, Михайло Бодянец, Звонко Кочиш... Вон и автор дзевец читанкох, учебнїкох и школских лектирох за наставу руского язика. Єдна читанка, у коавторстве зоз др Яковом Кишюгасом, як и други наслови од 1951. по 2005. рок дожили 21 виданє. Зявел ше як рецензент 20 читанкох, учебнїкох, лектирох и романох, а бул и референт 11 учебнїкох и лектор числених руских виданьох.

У Дружтве за руски язик, литературу и културу, як єден од його сновательох, попри тим же бул и його предсидатель у єдним мандату, окремну усиловносц уложел до роботи на пририхтованю Сербско-руского словнїка. У периодзе 1973–1975. рок обробел 35 тисячи одреднїци за експерпцию рускей лексики, а за руски словнїк обробел шейсц букви (Ж, З, И, Л, ЛЬ и М) – вкупно 12 тисячи одреднїци.

Василь активни и у роботи орґанох Фестивала култури „Червена ружа". На два заводи бул член Совиту Фестивала, член Комисиї за „Червене пупче" бул 7 роки (1971–1977), а предсидатель Комисиї за „Червене пупче" и автор конферанси 5 роки (1982–1986).

За свою роботу Василь Мудри и ношитель вецей припознаньох: републични – Награда „25. май" (1970), „Златна значка" (1980) и покраїнска – „Партизански учитель" (1990).

Найвекша награда учительох (учитель, наставнїк, професор) їх школяре, котри дацо посцигли. Васильово „дзеци", попри власних, и Амалия Балоґ-Ґерлах, Янко Грубеня, Нада Романова, Снежана Чордашова, Весна Цирбова, Нада Хромишова, Сладяна Румплийова и велї, велї други.