Кед же уметнїкова улога дац прилог тому швету на нєповторлїви способ, вец ше то зоз числово нєвельким, алє упечатлївим дїлом удало рускей поетеси Наталиї Канюх (народзеней як Наталия Гербут, 27. септембра 1950. року, у Ґосподїнцох). Буц дзецко паноца у вецейчленей фамелиї и нєшка ма специфичносци, а у єй дзецинстве то часто значело вельо вецей потребного труду же би ше зровнала з другима, та и звладала обєктивни чежкосци, медзи котрима, наприклад, и пременки места биваня. Так, гоч народзена у Бачкей, основну школу закончела у Беркасове, малим сримским валалчику, а висши класи и ґимназию у Шидзе, малим сримским варощику. Отамаль ше уписала на Филозофски факултет у Новим Садзе, дзе 1974. року дипломовала на ґрупи за югославянску литературу. У Новим Садзе остала жиц и робиц як прекладатель у Покраїнским заводзе за пензийне осиґуранє, же би 1990. року прешла до Покраїнского заводу за защиту дзецох и 1992. року остала без роботи! Конєчно, социялну сиґурносц змогла кед є прията за прекладателя у Прекладательней служби Вивершней ради Войводини (1997), дзе и нєшка роби. Гоч ше после приходу до Нового Саду уключела до културней роботи медзи Руснацами (насампредз, театра), як поета ше зявела аж 1977. року, и од теди нєупадлїво, алє стаємно є присутна, окрем у поезиї, и у других обласцох литератури: през обявйованє критикох, сценарийох, а найвецей прекладох. Єден час ушорйовала и литературни додаток “Литературне слово”, а скоро є стаємно член колеґиюмох часописох “Шветлосц” и “Творчосц”.

Першу збирку поезиї видала 1987. року, под назву Виривок, и потвердзела свою окремносц, цалком иншаки приступ ґу поезиї, у хторей нєт анї шлїду од того екстатичного приступу котри теди ище бул характеристични за поезию, окреме младих. Єй поезия од початку була заглушена, глїбоко рефлексивна, дисциплинована, хтора од характеристично висловених насловох, по широки стихи и пасажи, котри як пасма звичайного бешедного вислову правя мотиви з поверховима средствами, з котрих ше роя нови асоцияциї на глїбоке похопйованє чловековей сущносци. Така поезия и попри єй нє частих зявйованьох виволала увагу, та є заступена окрем у двох руских антолоґийох (Дюри Папгаргая и др Юлияна Тамаша) и у представяню младих поетох по сербски (Слунечнїки, 1989), и у антолоґиї руских поетох по мадярски (Ровнїна стреже, 1984). Єй писнї заступени и у антолоґиї наволаней Жовта причасц, видатей 2003. року у Смедереве.

Видзи ше же природно зоз такей єй поезиї, як вентил за трауматични дожица з часу бомбардованя, настала єй кнїжка поетскей прози наволана Дом мур брудна рика мост (2006), котра заокружела єй опус формално, алє отворела можлївосц же би го надоградзела и виказала тото цо єй найновши поєдинєчни писнї одкриваю: же у єй єстве писанє поезиї поволанка!

Як доберани прекладач, вона подписує даскельо значни кнїжки котри до руского язика вошли прейґ сербского язика з богатей литератури народох з котрима жиєме: Врацанє Филипа Латиновича Мирослава Крлежи (1983), Белави тополнїк Яноша Герцеґа (1985), даєдних драмох и теорийних текстох... З єй трудом на сербски преложени Празни цек Мирона Канюха (1986) и капиталне дїло у двох томох Дюри Латяка Театрални живот Руснацох (перши том, 2008).

Ношитель є награди часописа "Шветлосц" ­ "Микола М. Кочиш" за 2004. рок.