Мирон Колошняї, наш визначни културни дїяч, поет, прекладач и литературни критичар, народзел ше 27. юлия 1930. року у Руским Керестуре. Там закончел и основну школу, котру започал у сушедним валалє Лалитю. Нїзшу ґимназию зоз малу матуру закончел 1946. року тиж у Руским Керестуре, а индустрийну стредньо-технїчну школу – у Новим Садзе 1953. року. Потим започал студирац право, алє пре хороту студиї мушел претаргнуц. После длугшого лїченя почал робиц у Фабрики арматурох „Истра” у Кули як технїчни рисовач (1959), алє пошвидко преходзи робиц до Нового Саду, до фирми „Авто-каросерия” (1959–1971), а вец до Аґроиндустриї „Техно-процес” тиж у Новим Садзе (1972–1981) одкаль одходзи до инвалидней пензиї.

            Бул оженєти зоз Клавдию Корецову (1937–1958) зоз котру ма дзивче (Меланию, народзену 1958. року). Пошвидко после народзеня дзецка остал ґдовец и вецей роки ше сам старал о своїм дзивчецу. Даскельо роки познєйше оженєл же зоз Миланку Павлов, зоз котру до нєдавна жил у малженстве. И потим знова остал ґдовец, чежко хори и позбути виду. Та гоч и слабого виду, вон у Новим Садзе нащивйовал значнєйши нашо културни сходи и манифестациї.

            Писац почал ище як школяр основней школи, алє перши замеркованши писнї (Здогадованє на дзецинство, Здогадованє на войну и Тераз) Мирон Колошняї обявел 1953. року у часопису „Шветлосц” ч. 2/1953 (боки 121 и 122) и такой бул замерковани як поет котри вельо обецує. И, наисце, 1963. року шицки дзевец по теди обявени Колошняйово писнї вошли до першей нашей Антолоґиї поезиї! Нє чудо, вец, же наш нєшкайши академик ище 1980. року констатзовал же Колошняйово писнї принєсли нови тип лиричного субєкта котри ше обраца ґу интимному швету поєдинцох, спрам общих ситуацийох людского живота, еґзистенциї... и же праве вони отвераю перспективу рушаня модерней рускей поезиї после 1963. року.

            Мирон Колишняї видал три збирки писньох: Вербом при краю (1986), Ту мам очко (1987) и Городска улїца (1988). Зоз словенского преложел писнї Цирила Злобеца под насловом У капки роси, зоз сербского преложел писнї Стевана Раичковича под насловом Блїск над водами, а прекладал и публикациї нєлитературного змисту.

            Писнї обявйовал найвецей у часопису „Шветлосц”, у „Пионирскей заградки” и Народним календаре, а заступени є у  антолоґиї поезиї Мирослава Настасиєвича под назву Између стрњика асфалтни сјај, наменєней дзецом 1982, потим у антолоґийох  котри зложел по македонски Ґеорґи Арсовски (Блескот на рамнината и Сребрени потоци, обявени 1975. року). Потим, у Тамашовей антолоґиї на мадярским язику (1984), и у Папгаргайовей Антолоґиї рускей поезиї (1984). Прето з нагоди 70-рочнїци живота Дружтво за руски язик, литературу и културу орґанизовало „Округли стол”, окрем другим ювилантом, пошвецени и творчосци Мирона Колошняя, а Дружтво писательох Войводини пейц роки познєйше (2005) на святочни способ означело 75-рочнїцу його живота.

            Менєй познате у нашей явносци же Мирон Колошняї бул член Дружтва подобових аматерох Нового Саду и же свойо малюнки викладал и на даскелїх колективних виставох. Єден час, кед му то здравє допущовало, бул и активни член Драмскей секциї Културно-просвитного дружтва „Максим Горки” у Новим Садзе як ґлумец-аматер. Прето мож повесц же понад 50 роки бул активни у културним живоце Руснацох  на тих пространствох.

            Мирон Колошняї ше упокоєл после длугшей и чежкей хороти 19. мая 2009. року Новим Садзе. Поховани є на Успенским теметове у Новим Садзе, а по його власним жаданю випровадзели го лєм члени його найузшей фамилиї.