Звикли зме од руских интелектуалцох обчековац же паралелно робя у вецей обласцох култури, алє Любомир Сопка (народзени 23. юния 1950. року у Новим Орахове), залапює зоз своїм дїлом дакус иншаки уметнїцки простор хтори при Руснацох потераз нє були так прешвечлїво освоєни, гоч цалком по руски, у маниру ренесансного уметнїка, всестрано ше анґажуюци розвивал свойо таланти и схопносци, та перше постал замерковани млади поет (зявел ше 1969. року на теди релевантним за преверйованє Митинґу поезиї, дзе освоєл свойо перше припознанє за писню Марморово стретнуце, котра була цалком иншака од тей поезиї котру писали млади його возросту).

Як кед би му стихи постали цесни, процивно тедишнїм правилом же млади поетове понукню свою поезию до Библиотеки “Жридла”, вон написал збирку модерних приповедкох (Жени самотни, 1972), хтора була основа за кнїжку його прекладох по сербски Шлїди (1977). З того периоду интересованя за приповедку и кнїжка Вчасни и други шлїди (1983), цо комплетовало його прозни опус з яким отворел дзвери найсучаснєйшому виразу тедишнєй рускей литератури. Паралелно з литературним анґажманом закончовал свойо образованє за професию правнїка, котру єден час и окончовал, як секретар у НВРО “Руске слово”, дзе у стику з правеньом новинох, пожадал опробовац ше у новинарстве. Як новинара вше го баржей интересовал ґрафични вираз друкованих информацийох, та уписал и закончел Новинарску школу за подобових и ґрафичних редакторох у Беоґрадзе (1985). Од теди почина и його вше интензивнєйше занїманє з новинску карикатуру, та такой було видно же рушел по простей драги на котрей дожил свойо найвисши успихиe ojh bulo vidno k pre{ve~l<vo osvownienstvo u Dru`tvu pisatelqoh Vojvodini, Zdru`enx primenwnih umetn<koh i dizajneroh Vojvodi, участвованє на велїх конкурсох и виставох по тедишнєй Югославиї (Скопю, Заґребе, Краґуєвцу...), та и по швеце (Италиї, Голандиї, Белґиї, Польскей, Велькей Британиї, Япону, Бразилу...). У медзичаше бул и шлєбодни уметнїк и подобови редактор у Заводзе за видаванє учебнїкох, и дизайнер кнїжкох и школских учидлох, алє ше врацел до своєй матичней хижи, дзе є и нєшка успишни карикатурист и подобови редактор.

Як цо у литератури, перше у поезиї, а вец у прози нїкого нє копировал, аж и його нїхто успишно нє нашлїдзел, так и у подобовим виразу витворел високи индивидуализем по котрим є препознатлїви (цо сублимоване у кнїжки карикатурох, єдноставно наволаней Карикатури (1995) и сказкох И жили длуго и на одплату (1999). За єдного уметнїка то найвисши досяг, а за Сопку то потвердзенє припознаньох яки достал, медзи котрима и тоти Дружтва новинарох Войводини (1985), Антивойнового салона у Краґуєвцу (1986), Медзинародного салона карикатури у Скопю (1986), беоґрадских “Комуникацийох” (1987) итд. З вецейнїстого анґажованя виходзи и друга релевантна файта дружтвеного припознаня: членство у Дружтве писательох Войводини, Здруженю применєних уметнїкох и дизайнерох Войводини и Здруженю карикатуристох Европи.